နေရတဲ့အချိန်တွေ တိုးတိုးလာတာနဲ့အမျှ
အရာရာက နောက်ပြန်ရေတွက်နေသလို လျော့လျော့လာနေတယ်
မျက်လုံးတွေကိုက်တယ် အသက်တွေပိုသတ်မိတယ်
တစ်ခုခုဆိုရင်ထဲမှာပဲ ထားတော့တယ်
ပြုံးရတာလည်းနာကျင်လို့ပဲ
ထွက်သွား ထွက်သွားပေး ထွက်သွားပေးလိုက်တယါ်
နာကျင်လာရင် စကားလုံးတွေပဲသိတော့တယ်… ……………………အဲ့ဒီလိုအသံတွေ
စိတ်မလုံမခြုံဖြစ်စေတဲ့ အိမ်မက်တွေမက်ရမှာကြောက်လာတယ်
အနုတ်ဘက်ဆန်ဆန်နေပြီး ဒုက္ခိတတွေရဲ့ ဘဝထဲ ခဏခဏ ဝင်ကြည့်တယ်
မကောင်းဖြစ်နေတဲ့စိတ်ကိုဘယ်လိုဖျောက်ရမလဲ
ဘာကိုမှ ကြားနိုင်စွမ်းမြင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့လို
ထွက်သွား ထွက်သွားပေး ထွက်သွားပေးလိုက်ပါ
နာကျင်လာရင် ကဗျာ… တကယ်တော့ ကြယ်တွေ…
…ဒါဟာ အားလုံး… အတုအယောင်တွေပါပဲ…။
မြေနံ့
