ရှုပ်ထွေးလွန်းနေပြီး တခုခုရှိနေရင်တောင် မမြင်နိုင်တော့တာ။ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက ဟိုးအရင်အချိန်တုန်းကဆော့ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလိုပဲ။အားလုံးဆီကနေပြေးထွက်ဖို့ အဖြေကရှိပြီးသား။ ဒါပေမယ့် သနားကြင်နာသလိုနဲ့ချပြထားတဲ့မျက်လုံးတွေကို ကျော်ကြည့်ဖို့တော့လိုနေတယ်။ဘယ်မိုးမှမရွာပဲ ဗလာချည်းသက်သက်တိမ်တွေမှောင်နေကြ။ ခြေရာတွေ ဝါကျင် နာကျင်နေ။လိပ်ပြာလေးကို သော့ခတ်သိမ်းထားတယ်။သူ့သွားလေးတွေက အိပ်မက်ထဲ ပြန်မလာတော့မယ့်အကြောင်း။ မင်းကိုသတိရရင် ပန်းပွင့်လေးတွေ ခွဲနေလိုက်တယ်။အမြင့်ကြီးကနေ လက်သည်းခွံလေးတွေ ပျက်ကျလာ။လူတွေကြားမှာ ခေါင်းတွေအရမ်းကိုက်လာပြီး။ သူမရဲ့ ရင်သားတွေက အစိမ်းရောင်။ကိုယ့်ကို လာ ဖက်ထားပါလား။refresh တွေ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပဲ။ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပဲ ငေးနေတာ။ ငေးနေတာတွေ တဖြောက်ဖြောက်ကျနေဆဲ။အခုထိ။တချို့အပြုံးတွေဟာ သစ်ပင်တွေလို။ စိတ္တဆန်လွန်းလို့ ခင်ဗျားငိုမိမလားပဲ။ သူ့ကိုချစ်ခဲ့ခြင်းမှာ အရာရာဟာ တခုတည်း။ရေခဲပြင်ပေါ်က အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေလို။ တောင်ပံတွေဟာ ဘယ်မှမရောက်တော့။ နာရီမှာ စကား မကျန်ဘူး။
မြေနံ့
၂၆.၁၀.၂၀၁၆
