ကြယ်ကြွေအခန်း

ဒီရက်တွေမှာ ငါဟာအသက်ရှင်နေတာလား မသေချာဘူး 

တယောက်ယောက်ရှိမယ်ထင်ရတဲ့ အခန်းတံခါးတွေကို ရိုက်ဖျက်မိတယ်

သူနွေးထွေးလိုက်ချင်တဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ အနီရောင်တွေဖြစ်ပြီး 

မခံနိုင်တဲ့အေးစက်မှု့တွေနဲ့ ဝဲပျံနေ

နံရံတွေနားကပ်ပြီးနားထောင်လိုက်တော့  

ဓာတ်ပုံမှန်ဘောင်အလွတ်ထဲကလူကိုကြားရ သူစိတ်တွေနေမကောင်းဘူး

သူ့စိတ်ဟာဘယ်လိုမှနေမရဘူး ရေချိုးခန်းထဲက နာကျင်သံတွေ 

ရေပိုက်ခေါင်းပိတ်လိုက်သလို မင်းတိုးတိတ်ခဲ့တဲ့ စွန်တွေ

ငါ့မျက်လုံးထဲ လာစိုက်နေတာ ချစ်တယ်လို့ အခေါက်ခေါက် အခါခါ 

ငါပြောခဲ့တဲ့ အသံသက်သက် လောင်နေတာတွေ

အလင်းတန်းတွေနောက်ပြေးလိုက်တယ် 

မီးတွေပိတ်ပြီး မင်းကိုအမှောင်ချတယ် 

ငါပြောချင်နေခဲ့တာတွေ မင်းဆီမရောက်တာသိလား

မင်းဟာ ငါ့ဘက်မှာ စိမ်းလန်းလို့မရတဲ့  အိမ်ပြန်ချိန်လား 

နောက်ထပ် ကမ္ဘာတခုထပ်ရောက်လာပြီး ငါ့ကိုအလွတ်ကြီးထားခဲ့တာ

သွေးဆာနေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ညီမလေးဟာ 

မလုံလောက်တော့တဲ့ စိတ္တဇနဲ့ ပင်လယ်ဆီ ပျံ/ပြန်သွား 

ညကိုသိပ်ဖို့ ဆေးလုံးတွေ

ဘဝအဆက်ဆက်ထဲ ပျော်ဝင်နေတာ မင်းထားခဲ့တဲ့ စိတ်ကျရှိုက်သံတွေ 

ငါမှာမနက်တွေမရှိတော့ဘူး တပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ပုံပြင်တွေ

အချိန်မစေ့သေးတဲ့ မိုးတွေဖြတ်ပြေးနေတဲ့ အရိပ်တွေထဲ 

မင်းကြောင့် ငါဟာ ဒီကဗျာထဲက မထွက်တော့ဘူး..။

မြေနံ့

1Nov2016

ဒီလိုပဲ အဆင်ပြေသလို။

ရှုပ်ထွေးလွန်းနေပြီး တခုခုရှိနေရင်တောင် မမြင်နိုင်တော့တာ။ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေက ဟိုးအရင်အချိန်တုန်းကဆော့ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလိုပဲ။အားလုံးဆီကနေပြေးထွက်ဖို့ အဖြေကရှိပြီးသား။ ဒါပေမယ့် သနားကြင်နာသလိုနဲ့ချပြထားတဲ့မျက်လုံးတွေကို ကျော်ကြည့်ဖို့တော့လိုနေတယ်။ဘယ်မိုးမှမရွာပဲ ဗလာချည်းသက်သက်တိမ်တွေမှောင်နေကြ။ ခြေရာတွေ ဝါကျင် နာကျင်နေ။လိပ်ပြာလေးကို သော့ခတ်သိမ်းထားတယ်။သူ့သွားလေးတွေက အိပ်မက်ထဲ ပြန်မလာတော့မယ့်အကြောင်း။ မင်းကိုသတိရရင် ပန်းပွင့်လေးတွေ ခွဲနေလိုက်တယ်။အမြင့်ကြီးကနေ လက်သည်းခွံလေးတွေ ပျက်ကျလာ။လူတွေကြားမှာ ခေါင်းတွေအရမ်းကိုက်လာပြီး။ သူမရဲ့ ရင်သားတွေက အစိမ်းရောင်။ကိုယ့်ကို လာ ဖက်ထားပါလား။refresh တွေ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပဲ။ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပဲ ငေးနေတာ။ ငေးနေတာတွေ တဖြောက်ဖြောက်ကျနေဆဲ။အခုထိ။တချို့အပြုံးတွေဟာ သစ်ပင်တွေလို။ စိတ္တဆန်လွန်းလို့ ခင်ဗျားငိုမိမလားပဲ။ သူ့ကိုချစ်ခဲ့ခြင်းမှာ အရာရာဟာ တခုတည်း။ရေခဲပြင်ပေါ်က အပြာရောင် အလင်းတန်းတွေလို။ တောင်ပံတွေဟာ ဘယ်မှမရောက်တော့။ နာရီမှာ စကား မကျန်ဘူး။

မြေနံ့

၂၆.၁၀.၂၀၁၆

အပြန်လမ်း

ပျင်းစရာဟာ နေရာတိုင်းမှာ ကောင်းတာပဲ

မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူတယောက်ရဲ့ မျက်ကွင်းတွေကြောင့်

အစွယ်တပ်ပြီး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် နေရာထားကြည့်မိတယ်

ဘယ်ကိုမှ မရောက် တစ်နေရာထဲ ခေါက်တုံခေါက်ပြန် လျှောက်နေတဲ့

စကားတွေ တစ်ယောက်ထဲပြောရင်း လောကကိုမေ့နေတဲ့ Psychopath

ကျောက်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက်ပေမယ့် နိုးနိုးကြားကြား ပဲ

ဘေးကလူဟာ အချိန်မရွေးသွေးရူးသွေးတမ်း ထပြေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သွေးပူမှု့မျိုး

ဘယ်သူမှ မရှိနေကြ နေရာမှာ လူတစ်ယောက်က အခိုးအငွေ့တွေနဲ့ ထိုင်နေတာ

ဘယ်ကားကိုမှ ဂရုမစိုက်ပဲ သူ့အားငယ်စိတ်နဲ့သူ

လမ်းလယ်ခေါင် မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်နေတဲ့အကြည့်တွေ

တခါတလေ လူတွေဟာ သိပ်ကို ကာတွန်းဆန်တာ နှာခေါင်းတွေ မျက်လုံးတွေပေါ့

ပြီးတော့ စက်ရုပ် ဒီဇိုင်း အဲ့က တစ်ဆင့် ဂြိုဟ်သားလို

ခွေးကျောင်းနေတဲ့ အဘွားအိုအတွက်

သတင်းစာဟောင်းတွေက အကောင်းဆုံးအဖော်အဖြစ် ပြုံးလို့

မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲ လမ်းလျှောက်နေတုန်း

ငါ့ဖိနပ်ဟာ ကြိုးလျော့သွားတယ် ငါ ပြန်ချည်လို့လည်းမရ

ငါဘယ်လိုကြိုးစား ကြိုးစား အဲ့ဖိနပ်ဟာ ငါ့ဆီကနေ ထွက်ကိုသွားမှာဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့

အဲ့ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ငါမြင်သမျှခြေထောက်တွေကို လိုက်ငမ်းဖြစ်တာပေါ့

မော်ဒန်စိမ်းရောင် ပြိုင်ဘီးလေးနဲ့ ကောင်လေးက ကြက်တောင်ရိုက်ကွင်းထဲ

အငေးဆုံးနဲ့ချစ်ဖို့အကောင်းဆုံးလူသတ်သမားလိုနံရံတွေဆီပြေးဝင်လာ

ကလေးမလေးက ထီးအကြီးကြီးတခုနဲ့ဆို သူလုံခြုံသွားပြီ ထင်နေမလား

ဘာတွေမှ မတွေ့ဘဲ အိမ်ရောက်ချင်လှပြီ...။

မြေနံ့

၁၉/၁၀/၂၀၁၆