ပျော်ရွှင်နေလည်း အသံမထွက်တော့ဘူး
နာကျင်နေလည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ
ပြတင်းပေါက်ငေးသူတယောက်ဟာ
တခုခုကို မျှော်လင့်ပြီး ငေးခြင်း မဟုတ်ပဲ
ပြတင်းပေါက်အပြင်မို့လို့သာ ငေးနေသလိုမျိုး
အေးစက်လွန်းတဲ့အခန်းထဲက
တယ်လီဖုန်းမြည်သံတွေ
လူစိမ်းတွေကြားက မျက်လုံးအချို့ဟာ
မိုးစက်တွေ တစိမ့်စိမ့် ကျနေတဲ့
ညနေလို ကြေကွဲနေမလား
သတိရခြင်းတွေနဲ့မွေးနေ့တခုဟာ
ဖျားနာနေခဲ့တာပဲ
ဘာမှပြောမထွက်တော့တဲ့အခါတွေ
စိတ်ခံစားမှု့သိပ်မြန်လွန်းနေတဲ့
နှုတ်ခမ်းဟာ မီးခိုးရောင်ပြောင်းတော့မတတ်
ဖိနပ်ကြိုးချည်တယ် မီးပိတ်တယ်
အိမ်ပြန်ရရင်ကောင်းမှာပဲ ဆိုပြီး သူကြယ်တွေဆီပျံသွားတယ်
Arido
၁၁.၃.၂၀၁၆.
